Rzeźnicy krakowscy napisał Adam Chmiel [1930]

ZA STARSZEŃSTWA w cechu rzeźników i masarzy „na Kotłowem“ p. cechmistrza Andrzeja Różyckiego i za jego inicjatywą uchwalił cech w r. 1923 (30 czerwca) wydanie monografji cechu. Na prośbę cechmistrza i starszyzny cechowej podjąłem się napisania tej monografji.

W opracowaniu niniejszem nie ograniczyłem się tylko do przedstawienia historji organizacji cechowej, lecz ująłem rzecz szerzej ze względu, że produkt rzemiosła rzeźniczego należy do t. zw. pierwszej potrzeby środowiska ludzkiego, w ściślejszem zakreśleniu: mieszkańców miasta Krakowa. Stąd tytuł pracy niniejszej jest obszerniejszy: „Rzeźnicy krakowscy“ a nie monografja cechu rzeźniczego krakowskiego.

Oprócz cechu rzeźniczego w Krakowie były dawniej równocześnie w dwóch przyległych bezpośrednio do Krakowa miastach odrębne cechy rzeźnicze, t. j. cech rzeźników w mieście Kazimierzu i cech rzeźniczy w mieście Kleparzu przy Krakowie. Dwa ostatnie cechy, mające zresztą organizację według organizacji cechu rzeźniczego krakowskiego, z chwilą przyłączenia do m. Krakowa dwóch tych miast: Kazimierza i Kleparza, włączone zostały na początku XIX w. do cechu krakowskiego i odtąd już jeden cech rzeźniczy tworzyły...